Antisemitisme in Oekraïne

“Een Oekraïens liedje zegt als er geen water meer uit de kraan komt, de Joden het hebben opgedronken.”

Net teruggekomen met opperrabbijn Jacobs uit Oekraïne. Dan ben je weer terug in Nederland. Hoe voel je je dan, terug van de ellende in Oekraïne waar eigenlijk iedere minuut van de dag een indruk heeft afgelaten die niet met een pen te beschrijven is.

Bittere armoede onder de Joden die nog in Oekraïne wonen, Holocaustoverlevenden die wonen in wat wij krotten noemen met een wc buiten. Dan loop je naar binnen en zie je dat er ook nog een kamer is ingericht als een soort Holocaustherdenkingscentrum. Zeg maar een Yad Vashem in het klein.

Opperrabbijn Jacobs die in een lemen syanagoge de Joden in Berschad een hart onder de riem steekt en wij nog met de Nederlandse vrijwilligers een Shalom Chaweriem zingen. Joden die je om de hals vallen met tranen in de ogen om te bedanken voor alles wat Christenen voor Israël voor hen doet. Na bijna 2000 jaar van verwijdering zijn er nu christenen waarvan ze weten dat ze echt om hen geven. Een nauwe verbondenheid en dan komt zomaar de opperrabbijn uit Nederland bij hen om hen aan te sporen om te volharden in de gebeden tot de Eeuwige, de God van Abraham, Izaäk en Jacob.

In Bratslav waar vóór de oorlog meer dan 60.000 Joden woonden. Na honderden jaren van pogroms uitlopend in de grote Holocaust zijn ze bijna uitgemoord. De weinigen die het overleefden zijn nu met onze hulp in Israël. Een grote leegte als je door de straten loopt van wat eens de Joodse Sjtetl (buurt) was. Een grote vervallen synagoge waar de 30 achtergebleven Joden niet eens meer bij elkaar kunnen komen. Het ligt er als een ruïne bij.

Dan kom je terug uit Niemirov. Eens een Joodse gemeenschap van 7000 Joden. Nu nog een paar. Dan ontmoetten we Igor de voorganger van de baptistengemeente met een groot hart voor het Joodse volk. Hij probeert de graven en het massagraf te onderhouden van de 1000 kinderen die zijn vermoord. Een lichtje in de duisternis. Hij bemoedigt ons en opperrabbijn Jacobs mag hem bemoedigen voor het moedige en ook eenzame werk dat hij met zijn gemeente doet voor het onderhoud van de graven en het onderhouden van de laatste overgebleven Joden in Niemirov. Een ontmoeting met een Joodse vrouw van 75 die als 2-jarige kleuter gered werd door twee Oekraïense jongens uit een massagraf in Pechora. Altijd wees gebleven en na haar onderduiktijd van weeshuis naar weeshuis.

Dan kom je weer thuis met mijn Joodse vriend, opperrabbijn Jacobs. Dan denk je en spreek je uit, waar hebben wij het eigenlijk over hier in Nederland. Wat een futiliteiten. Als je in Oekraïne bent, realiseer je je dat de situatie zo gespannen is, dat de jarenlange Jodenvervolgingen zo weer kunnen uitbreken. De mensen zwijgen erover maar zoals in 2014 met de revolutie en oorlog de Joden de schuld kregen, kan dat zomaar weer gebeuren. Een Oekraïens liedje zegt als er geen water meer uit de kraan komt, de Joden het hebben opgedronken.

Mijn gebed is dat het Joodse volk spoedig en voorgoed mag terugkeren naar het land Israël, voordat de nacht valt over Europa en Oekraïne.

Tekst: Roger van Oordt

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Laat een reactie achter