Column opperrabbijn Jacobs: “Soms moet je zoeken om het gebod van naastenliefde te vervullen, maar soms ligt het gewoon op je weg!”

Een mens is op deze wereld niet alleen voor zichzelf, maar ook om de medemens te helpen. “Heb uw naaste lief gelijk uzelve” en “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet”. Een duidelijke opdracht.

In mijn auto komt via handsfree een telefoontje binnen. Een mij onbekende man vraagt mij of hij in Engels dan wel in Jiddisch moet spreken. Ik geef aan in het Engels en in het Jiddisch dat mij dat om het even is. Hij klinkt opgewonden, bedankt mij uitgebreid, overspoelt mij met een niet te ontcijferen veelheid aan woorden, spreekt over mijn echtgenote, vertelt dat hij belt uit Lakewood USA en vraagt of ik de vader van Yanki ben. Ik kon er geen touw aan vastknopen.  Mijn echtgenote, die meeluisterde en het kennelijk wel begreep, nam de telefoon over en zij schijnen een goed gesprek te hebben.

Wat speelde hier? Maandagavond, toen ik nog niet thuis was, werd er gebeld om 23:45 uur. Mijn vrouw neemt op en heeft aan de telefoon een man die aangeeft uit Lakewood te bellen, erg paniekerig is en een groot probleem heeft. Zijn zoon, op weg van Israël naar New York, heeft de aansluiting gemist op Schiphol. Hij heeft inmiddels zijn vlucht weten om te boeken naar dinsdagochtend maar mag van de beveiliging, volgens zijn zeggen, de nacht niet doorbrengen op het vliegveld. De zoon heeft geen koosjer eten bij zich, is in paniek, jong, kent heg noch steg in Nederland en weet niet waarheen te gaan. En dus belt hij vanaf Schiphol zijn vader in de USA. Wat doet zijn vader? Hij zoekt onder Chabad-Holland en krijgt mijn echtgenote aan de lijn die aangeeft dat onze Yanki tien minuten van Schiphol woont. Terwijl zij aan de vader het telefoonnummer geeft van Yanki realiseert zij zich dat Yanki maandagavond een sjioer voor studenten geeft in Den Haag. Misschien, zo zegt zij tegen de vader, is hij nu in de trein tussen Den Haag en Amsterdam-Zuid en passeert hij Schiphol, dus laat uw zoon zo snel mogelijk naar Yanki bellen.

Ondertussen stuurt mijn vrouw een sms naar Yanki dat iemand hem gaat bellen die hulp nodig heeft en dat hij naar Schiphol moet gaan om de jongen op te vangen. Vijf minuten later komt er een sms terug. De jongen is bij Yanki! Yanki zat inderdaad in de trein tussen Den Haag en Amsterdam-Zuid. Werd gebeld door de jongen. Gaf hem aan om zo snel mogelijk naar het perron te gaan. “Ik zal mijn hoofd uit het raam steken.  Over drie minuten is mijn trein op Schiphol. Stap in in het treingedeelte waar je mij ziet”. De volgende ochtend zag mijn schoondochter dat er twee vuile borden op tafel stonden. Yanki had dus kennelijk een gast meegebracht!

De vader vertelde mijn echtgenote dat hij altijd sceptisch luisterde naar verhalen van Chabad over hulp die zij verleenden op de meest vreemde plekken in de wereld. Hij geloofde er niet zo in. Maar nu was zijn lof en dankbaarheid niet te stuiten. Midden in de nacht belt hij vanuit Lakewood naar Chabad Holland met een hulpvraag voor zijn ontredderde zoon. En toevallig passeert Yanki een paar minuten later Schiphol. Zijn zoon heeft gegeten, de nacht doorgebracht in een normaal bed, ontbeten en is veilig en wel in Lakewood aangekomen.

Mijn echtgenote heeft alleen een telefoontje beantwoordt en mijn Yanki alleen maar zijn hoofd even uit het raam van de trein gestoken………maar de ontredderde jongen en de paniekerige en overbezorgde vader werden wel geholpen. Een potentiële nachtmerrie is ze bespaard gebleven.

tekst: Binyomin Jacobs

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Laat een reactie achter