Vredeswandeling Apeldoorn

Op de eerste avond van het nieuwe jaar, de internationale Dag van de Vrede, werd in Apeldoorn door enkele honderden mensen van velerlei herkomst en gezindte gewandeld voor vrede in de wereld. In de optocht werden borden meegedragen met hierop de namen van landen waar strijd en geweld heersen, en dus was ook een bord Israël te zien. Tal van anderen droegen borden met het woord ‘vrede’ in vele talen. Ook bestuurders van de Joodse gemeenschap in Apeldoorn droegen fakkels mee in de tocht, die begon op het kerkplein en leidde langs kerken, monumenten en gebedshuizen.

Op het Marktplein stond de locoburgemeester stil bij het monument voor de slachtoffers van Kamp Rees, ook wel ‘de hel van Rees’ genoemd, waar ook honderden dwangarbeiders uit Apeldoorn in 1944 onder de meest erbarmelijke omstandigheden moesten werken en massaal stierven aan verminking, ziekte en ondervoeding.

Op de plaats voor de synagoge, waar hoog boven het monument voor de vermoorde Joodse Apeldoorners de Israëlische vlag wapperde, sprak Opperrabbijn Jacobs de menigte toe. Hij sprak zijn zorg uit over de huidige brandhaarden van intolerantie, onderdrukking en racisme en verwees naar een deel van de Tora dat op dit moment overal ter wereld centraal staat: het boek Exodus, dat verhaalt van het wegtrekken van het Joodse volk uit de Egyptische slavernij. Ieder mens, zo betoogde Jacobs, heeft de plicht weg te trekken, dus zich af te keren, van de onderdrukking van de ene mens door de andere.

De deelnemers aan de vredeswandeling herinnerde hij aan het grote gevaar van de volgzame meerderheid. Niet de relatief kleine echt kwaadwillende groep, maar juist de meute kan zo gevaarlijk zijn: het enorme aantal middenmoters dat de weg kiest van de minste weerstand. Dat de neiging heeft te zwijgen. Dat liever wegkijkt dan geconstateerd onrecht aan de kaak te stellen. Díe groep moeten wij blijvend herinneren aan de individuele noodzaak om, iedere dag weer, uit Egypte weg te trekken. Weg van geweld, ongelijkwaardigheid en haat in de richting van vreedzaamheid, gelijkwaardigheid en tolerantie. Die richting moeten we niet eenmaal, maar blijvend bewaken, zei Jacobs.

De Vredeswandeling was dan ook niet te beschouwen als een doel op zich, maar veeleer als een begin: de start van een blijvende koers, een tocht op weg naar duurzame vrede.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Sorry, comments are closed for this post.